The girl with certain look

arajigh — Sat, 28 Jul 2007 09:56:25 GMT

چه جالب که اولین نقض کننده ی کس شعر هائی که می گم خودمم.دلم می خواد دوباره اینجا رو را بندازم ولی از بس دارم حرص می زنم که به جائی برسم وقتش یافت نمی شه.

به جی۳:کجائی تو؟

arajigh — Fri, 09 Mar 2007 09:48:18 GMT

هر گونه عمل توهم است.

(کسائی که مدام سعی می کنن به یه جائی برسن یا یه کس خاصی بشن حالمو بد می کنن.خیلی بد.)

arajigh — Fri, 16 Feb 2007 07:05:18 GMT

"بورژوازی نسبت به همه چیز از خود روا داری نشان می دهد:آدم ها را همان گونه که هستند دوست دارد،زیرا از چیزی که ممکن است بدان تبدیل شوند متنفر است."

"...اجتماعی و زود جوش بودن ،فی النفسه،با وانمود به اینکه در این جهان سرد هنوز می توانیم با یکدیگر حرف بزنیم ،همدست بی عدالتی می شود و حرف های اتفاقی و دلنشین در به درازا کشیدن سکوت مشارکت می کنند:در این معنا ارفاق هایی که به مخاطب می شود،او را بیش از پیش در نظر گوینده خوار و بی مقدار می کند .آن اصل شوم که همیشه به شکلی پنهانی در شیرین سخنی نهفته است،تمام دد منشی خود را در روحیه ی مساوات طلبانه آشکار می کند.افاده فروشی چیزی جز خود را خوار کردن نیست.انطباق با ضعف ستم دیدگان در حکم تائید پیش شرط های حاکمیت است.....اکنون برای فرد روشنفکر ماندن در یک تنهائی نفوذ ناپذیر تنها راه نمایاندن برخی وابستگی های او با طبقه ی ستم دیده است."

" اخلاق صغیر ،تئودور آدورنو"

arajigh — Sat, 10 Feb 2007 17:11:16 GMT

هرگونه "عمل" توهم است.

طرح مسئله:"یاس ِ اپیدمیکِ فلسفی"

arajigh — Tue, 26 Dec 2006 08:17:18 GMT

در مقابل شخصی که از نوع بشر اسهالش می گیرد و از جهان پوچ پیرامون استفراغش،چه موضعی می توان اتخاذ کرد؟

1.بله،همه چیز در واقع همین گونه است که می بینی.

2.نه،اصلآ این طور نیست، تو هنوز به هدف زندگی دست نیافته ای.

3.با این که همه چیز همین گونه است که تو می گوئی بهتر است بی خیال باشی و به کسشعر بگذرانیش.

4.زندگی آمیخته به تناقضاتِ تلخ و شیرین است اگر قادر به درک این تناقض شوی دیگر به تلخی و شیرینی فکر نخواهی کرد و تناقض را زندگی خواهی نمود.

5.خودت را بکش.

6.سعی کن از بالا به همه چیز نگاه کنی تا همه چیز مضحک و خنده دار به نظر برسد.در هر چیز سوژه ای برای خندیدن وجود دارد.

7.فیلم ببین.

8. سعی کن از جزئیات لذت ببری و هیچ وقت به ارتباط این جزئیات نیندیشی.

9.چرا؟؟؟

...

حال اگر در مورد چرائی ِ اپیدمیک شدن این موضوع از شما سوال شود چه موضعی اتخاذ خواهید نمود؟

1.چون واقعیت جهان همین است و شعور بشر هر چه مراحل مختلف را می گذراند ،در مرحله ی شعور معذب به پایان می رسد و پوچ گرا می شود چرا که در کل نمی توان هدفی برای جهان متصور شد.

2.عده ی کمی استعداد این را دارند که از مرحله ی شعور معذب عبور کرده و به سطح بالاتری از شعور که همانا یکی کردن جهان فی النفسه و لنفسه است ،دست یافته و به عرفان هگلی دچار شوند.

3.خیلی از انسان ها استعداد کس شعر تلقی کردن همه چیز را ندارند.

4.چون این گونه بودن مد شده است و همه ترجیح می دهند اهدافی را که دلیل زیستنشان می شود انکار کنند.

5.انسان ها چون به چیز هائی که می خواهند نمی رسند برای قابل تحمل تر کردن شکست ها کل ِ زندگی را زیر سوال می برند.

6.دیگر چیز ارضاء کننده ای در جهان وجود ندارد و گوئی جهان به سمتی که ما نمی دانیم کجاست پیش می رود.

7.فیلم های خوب کم شده است.

8.رواج بی دینی.

9.وجود احمدی نژاد.

...

"اطلاعیه"

arajigh — Fri, 22 Dec 2006 21:06:41 GMT

جشنواره ی فیلم های بلندِ کوتاه شده ی شبکه ی چهار سیما

با معرفی آخرین و جدید ترین روش ِ تدوین:"تدوین روی تدوین"

ایرانی ترین روش اسلامی کردن فیلم های پرنوگرافی.

ظریف ترین و تابلو ترین متد طراحی لباس و تغییر ِ دیالوگ در فیلم .

باز نویسی فیلم نامه و حتی طرح ِ اولیه ی برترین آثار سینمائی.

با نقادی تنها ترین پیر پرفسور عرصه ی اسلامیزاسیون ِ فیلم هالیوودی،تنها بسیجی ِ صدا تاثیر گذار ِسینما رفته،تنها مسلمان بیننده ی فیلم های صحنه دار بلاد کفر،تنهاترین پرچمدار ِ هنر و فلسفه و معماری و اقتصاد و سیاست و خلاصه همه کاره ی اسلامی:شیخ الشیوخنا "حسن آنجلو بلخاریونی"معروف به حسن تروفو.

چگونه می شود از فیلم های بزرگ کمدی ساخت؟!

چگونه می توان با گستاخی ِ تمام قانون کپی رایت را در جائی نه مثل ِ پیاده رو خیابان ولیعصر بلکه در "سیما" به تخم گرفت؟!

چگونه می توان فیلم دید و گناه نکرد؟!زنِ لخت ندید؟زن ِ سینه باز ندید؟زنِ سیگاری ندید؟

تنها با یک فشار روی تکمه ی شبکه ی 4!!!

مهم فیلم دیدن نیست،مهم فیلم فهمیدن نیست،مهم وقت و شعور نیست،

مهم فیلم را به مثابه ِعمل مکانیکی ِ نگریستن،نگریستن است.

مهم این است که بلخاری و دیگر منتقدانِ مسلمانِ جویای نام، فیلم ِ ذبح نشده می بینند و شما در جریان نقد متوجه می شوید آن ها اصلآ فیلمی را که شما دیده اید نقد نمی کنند.

آن ها حتی گاهی سوتی هم می دهند و صحنه های پخش نشده را برایتان نقد می کنند.

مهم این نیست که آن ها به فیلم های بزرگ می رینند.

مهم این است که آن ها هیچ اهمیتی به این چیز ها نمی دهند.

مهم این است که آن ها فیلم های نابی پخش می کنند.

مهم این است...

"اظهار ندامت"

arajigh — Sat, 16 Dec 2006 09:21:18 GMT

روزگاری یه گهی خورده بودم گفته بودم "باید صورت خود را محکم به دیواره ی تلخ زندگی کوبید"این کارو نکردیَم نکردی چون دیوار تلخ زندگی خودش اونقدر محکم خودشو به صورتت می کوبه که هر چی تو ذهنته تو یه لحظه ی فراموش نشدنی می پره.اون وقته که پشیمون می شی از اینکه چرا خودت قبلآ این کارو نکردی.

"شهری بری ز سیاست پرستانم آرزوست"

arajigh — Fri, 15 Dec 2006 12:34:34 GMT

از سیاست دو جناح منتفع می گردند:

1.جاه و جلال طلبانی که از سیاست به مقام و مسکنتی می رسند.

2.فرومایگانی که از ابراز اتهامات ،انتقادات و احتراماتی نمایشی نسبت به دسته ی فوق به شهرتی کاذب دست می یابند.

این دو لازم و ملزوم یکدیگرند.دسته ی دوم با پیچیدن به دور دسته ی نخست و با تظاهر به داشتن فهم و شعوری شگرف ناکامی ِ خود را از سر خوردگی ها و واماندگی ها در دست یافتن به شهرتی واقعی و بر حق جبران می کنند.دسته ی نخست هم که قواعد بازی را خوب بلدند از بازی دادن دسته ی دوم تمایلات برتری طلبانه ی خود را ارضا می کنند.به همان شدت که دسته ی نخست هوشمندند،دسته ی دوم احمقند و به غایت شیفته و مفتون شهرت.البته شأن و شایستگی دسته ی دوم در همان حد ظواهر ِ روشنفکرانِ فریبا و هوشمندی دسته ی نخست نیز در همان حد ِ احمدی نژاد هاست.اینان در واقع کوتوله هائی هستند که مجذوب بلند به نظر رسیدنند.

چرا سطحی ترین و آسان ترین روش رسیدن به شهرت در این مملکت شده است پرداختن ِ مبتذلانه به سیاست.می شود گفت که شاید کار ِ دیگری بلد نیستیم یا کار های دیگر آنقدر سخت است که زیادی دیر جواب می دهد برای اینکه در 20 سالگی آدم مشهوری شده باشیم.

arajigh — Fri, 08 Dec 2006 00:02:18 GMT

پیش رویم دو راهرو تاریک.پشت سرم تنها و تنها تاریکی.یکی را بی هیچ نشانی بر می گزینم.راهرو تاریک است و مرموز.وهم آلود و ترسناک.در انتها سه شاخه می شود.سه راهرو تاریک.بی هیچ نشانی یکی را بر می گزینم.پشت سر ملال انگیز و رقت بار.امیدم را از دست می دهم.پشت سر تاریکی ست.پیش رو تاریکی ست.چهار شاخه می شود.به انتهای راهرو که می رسم پنج راهرو تاریک دیگر بی هیچ نشان و تفاوتی به انتظار ایستاده اند.دیگر امیدی به بهبود نیست.یکی را بر می گزینم.همه جا تاریکی ست.عرق بر پیشانیم نشسته است.هراسناکم.نا امنی امانم را بریده است.ابهام.ترس و اضطراب.راه.شش شاخه.هفت.هشت.نه.همین جا زانو می زنم.من به راستی اینجا چه می کنم؟؟؟
این حس ازین موسیقی می تراود.

"آن برادر ِ کارگر ِ همسایه"

arajigh — Wed, 29 Nov 2006 13:13:18 GMT

در همسایگی ساختمانی که طبقه ی دومش به لانه ی ما موسوم است،ساختمانی دیگر در دست احداث است.حالا این ها که اصلا مهم نیست.مهم کارگری ست در ظاهر برادران افغان که ملیتش هم دور از اخلاق است مهم تلقی شود.این همان فردی ست که چشمانم را به خود خیره کرده است "او".گویا صبح ها ساعت ها پیش از آنکه من از خواب ظهر گاهی بیدار شوم اعمال طاقت فرسایش را در راستای اهداف امپریالسم جهانی شروع میکند.این از بدیهیات است که کار کون پاره کنی هم دارد.جمعآ به این مهم آگاهیم. تا عصر به همین منوال می گذرد.آرام و بی صدا کار میکند.البته گه گاه خستگی در میکند.غذای مختصری هم می خورد.اگر اتفاقآ من هم از آنجا عبور کنم نگاهی طولانی به قد و بالایم می اندازد.و شاید زیر لب چیزی نیز زمزمه کند.اما میدانم بعد از پایان کار خسته و کوفته می رود و در سرمای سگ کش آن بیرون توی حیاط،در آلونک کوچکی که درش یک عدد پتوست و سرمایش از لای سنگ های سرد به پهلو ها فرو....حالا بگذریم.اینارو نمیگم که اشک خودم و شما ها رو در بیارم و از درد ها و اداهای بورژوائیم روده درازی کنم و شعار مرگ بر کاپیتالیسم سر بدم و بعد خیالم راحت شه که من هم یک کاری برای این چاه مستراحی که توش غوطه وریم انجام دادم.من دقیقآ و مستقیمآ به خود او اشاره می کنم.شدیدآ خود ِ او مقصود من است بدون هیچگونه ردی از دلسوزی و یا حس ترحم.