بی شک همه چیز هیچوقت آن طور که می باید نیست.2+2وقتی که بیدارم مساوی با چهار می شود اما وقتی که در خوابم می تواند مساوی با 5 هم بشود و یا حتی هیچ.زمانی که دکارت می گفت 2+2 مساوی ست با 4 چون" این یک تصور فطری ست" و یا فلان کس خل می گفت 2+2 می شود 4 چون "خدا می خواهد" ،گذشته است.ما حتی دیگر پست مدرن هم نیستیم.خواب های ما دیگر مطلقآ خواب نیستند .در بیداری هامان نیز یقینی به خود آگاهی مان نیست.دیگر برای دیدن اینکه 2+2 چند می شود باید منتظر فردا ماند .چرا که شاید فردا حتی نتیجه مساوی با صفر بشود.آن وقت است که دیگر هیچ چیز در دستان من نیست.و در دستان تو شاید تنها کاسه ی خالی ِ محاسبات.دیگر همگان آنقدر به خود آگاهی رسیده اند که هر کس برای محاسبات نتیجه ی خودش را دارد . دیگر حتی ریاضیات نیز نسبی شده است.دیگر "شهود"هم بی معنی ست. حتی خدا هم  برای تاس انداختن محاسبه می کند و  فردا محاسبه اش غلط از آب در می آید.دیگر اگر  خدا هم بخواهد دو خط موازی یکدیگر را قطع نمی کنند.دیگر خط مستقیم نزدیکترین فاصله میان دو نقطه نیست چرا که هر کس مسیر خودش را دقیقآ روی نقشه ای که ساعت ها کشیده است علامت گذاری کرده است.دیگر هر کس برای خودش آن" روح مطلق"ِ دست نیافتنی ست.دیگر به بیداری هامان اعتمادی نیست.زمانه ی مطلق ها گذشته است.دیگر حتی با فرض نسبی بودن ها هم غلط از آب در می آئیم.زمانه ای ست که چشمان همه گرد ِ گرد است از بس دیده اند که دیگر" 2+2 برابر با 4" نمی شود.همگان همیشه انگشت حیرت بر دهان دارند.از ما اگر جذر گرفته شود چه چیز باقی می ماند؟.دیگر از هر قاعده ای بیزارم.هر کس به دستم فرمول دهد مرا احمق پنداشته است.انتظار و اضطراب تنها حقیقت دل چسب زندگی ست .حتی اگر همه چیز آن طور که من می خواهم باشد،باز آن طور نیست.می شود از بعضی چیز ها بعضی اوقات لذت برد و نمی شود از همه چیز همه وقت.دیگر حتی می شود به خوابی اعتماد کرد که هگل در آن مرا همان روان مطلق ِ دیر یاب می خواند.خودش گفت و من باور کردم.اگر باور نکنید احمقی بیش نیستید.من محاسبه اش را کرده ام.درست از آب در می آید. بی گمان فردا من این که هستم نخواهم بود پس احتمالش هست عینیت آن روان من شوم. باز هم اگر باور ندارید منتظر فردا بمانید.

بعد از چهار روز،درست بعد از چهار روز تمام است... بیدارکه می شوی انگار هیچ چیز مثل قبل نیست.دیگر نه از گذشته یادگاری مانده است و نه از آینده تصویری در دست.بعد از چهار روز که از خواب بیدار می شوی و انگار که تب داشته بودی تمام این مدت را و هذیان هایت کم و بیش آنقدر هذیان بوده اند که خوب در یادت مانده باشد و تبت آنقدر داغ بوده است که یک سورئالیست به تمام معنا گردی و هر آنچه از غیر واقعیات و البته چرندیات است به وضوح در جائی میان خواب و بیداری بازی کرده باشی و نیمه های شب پریده رنگ از خواب برخواسته باشی و روی تخت نشسته و ننشسته ،مبهوت و گنگ و بی زمان ،درست همان نیمه های شب و تنها و گرما و تشنگی و جسد هائی که سوختند و و دست هائی که جذام داشتند و درست در نیمه های شبی که از نیمه ی روزش بیهوش شده بودی ،بیدار می شوی که بفهمی هنوز هستی و اما درست در همین نیمه های شب و تاریکی است که هیچ چیز با هیچ چیز دیگر جور در نمی آید که اگر تو اینجائی و از تبی بالاهای بالا درجه می سوختی پس آن طفل بی پناه که بود که دست هایش ورم داشت و هی مدام در آئینه ی خاکستر نشسته "ها" می کرد و خود را و صورتش را ..اگر تو اینجا خوابیده بودی پس چرا مکان درست همین اتاق بود و شکل و شمایل این اتاق نبود و انگار که چشمانت باز بوده باشد اما خواب دیده ای؟؟؟؟.من درست همینم.آنکه چهار روز پیش خوابید. وقتی بیدار شد دیگر هیچ به یاد نداشت و هی سعی می کرد خاطرات را مرور کند و خودش را به یاد آورد اما از خاطرات مانده بود تنها رویای دست های دخترک جذامی که من بودم و تو که مردد بودی میان دست هام و من.من درست همینم.احمقان همیشه ی تاریخ، اگر حتی نه در دادگاه های عمومی ،در وجدان نا خود آگاه و آن روح نمی دانم چیست جمعی ، به شکست محکومند.من درست همینم.من درست همینم و همین را می پذیرفتم اگر فقط همین من می بودم و من.اما تو که حالا آنجا نشسته، آنقدر محکم بر سریر زندگانیم/یت که دیگر حتی جرات ...من اگر من بودم مریض بودم و به هیچ کجایم بر نمی خورد.من اگر منم  خیلی وقت است که میدانم علائم حیاتی را از دست داده ام.خیلی وقت است که آنقدر در همه چیز شکست خورده ام که میدان کارزار برایم نمایشی تهوع آور است.خیلی وقت است که دیگر من ،من نیستم .من اگر باشم انگار که هیچ نیست اما این فصل درست از جائی آغاز می شود که تو می آئی و  تو که هستی انگار همه چیز باید باشد!.من تب داشتم و دست هایم جذام داشتند . تو می گریختی و اما با چشمانی مردد باز بر می گشتی  و انگار که دلت سوخته باشد نگاهی از سر استیصال بر این حقارت مجسم می افکندی.هی پشتت را که نگاه می کردی و هی من که دست هایم را نمی دانم برای گرفتن چه نوع اعانه ای به پاهایت می آویختم.من اگر من بودم دست های جذامی هیچ اهمیتی نداشت.من اگر من بودم مدت ها روی تخت می خوابیدم، بی آنکه کار مهمی انجام دهم به سقف خیره می ماندم و یکروز هم که نه خودم متوجهش بودم و نه کس دیگری، چشم هایم که بسته می شد و قفسه ی سینه ام که دیگر بالا و پائین نمی رفت و سقف را که نمی دیدم ،می فهمیدم که مرده ام .هیچ کس هم  حتی ذره ای به دل نمی گرفت وقتی آئینه را که مقابل دهانم می گرفتند، دیگر بخار نمی کرد.همه چیز به همین سادگی پایان می یافت .اما تو که نشسته ای آنجا، آنقدر محکم بر سریر زندگیم/ یت/یمان که...من اگر من بودم هرگز تا به این قدر صبر نداشتم که پیروزی غرور آفرین یک حماقت را به تماشا بنشینم.من همانم که چهار روز تمام خوابیدم و تب داشتم و مدام تاکید می کردم که اگر مردم صدایم نزنید !و وقتی از خواب پریدم که دیگر چهار روز برای مردن تمامی آنچه در وجودم باقی مانده بود کافی به نظر می رسید.من تمام این مدت را تب داشتم و کابوس می دیدم و التماست می کردم و نیمه شب ها نیمه جان از کابوس ها یم فرار می کردم و باز که سرم زمین را لمس می کرد روحم در آسمان به عشق بازی می نشست ... من همانم که به یکباره در موعدی معلوم چهار روز تمام بیهوش خوابیدم و هذیان دیدم  و درست در همین لحظات همانانکه نمی بایست از هرم سوزان نفس هایم دست هایشان را گرم می کردند تا وقتی دست هایشان خوب گرم شد تصمیم بگیرند که جسدم را مثله کنند و تحویل لاشخور ها دهند یا که بسوزانند و برای همیشه از دست جذام راحت شوند .من همانم که درست به موقع،همان جائی که نمی بایست، از پا افتادم و وقتی چشم باز کردم دیگر از هیچ چیز، هیچ نمانده بود.حالا از من نیز هیچ باقی نمانده است جز همین اندک ناله های دوران نقاهتم.این همان آخرین رمق های باز مانده از کابوس سفر هائی چهار روزه است.این ،همین،منم.یا آنقدر بی عرضه ام که برای هیچ چیز ساخته نشده ام یا همه چیز آنقدر حقیر است که هیچ چیز در قد و قواره ی من نیست.اگر مرا تاب بیاوری نا گزیری جسدم را سال های سال که بعد از این چهار روز خواهد آمد و خواهد رفت ،بر دوش بگیری و با خود زندگی کنیَش که من آنقدر زندگی کرده ام که بفهمم مرده ها چیزی از ما کم ندارند که بفهمم مرده ها چیزی از ما کم ندارند که تنها اگر مرا تاب بیاوری...