ما ایرانی ها مردمان به غایت عقده ای بار اومدیم و این عقده ها هم به ظاهر تمومی ندارن.از انواع مختلف عقده ی پول،گوشی بازی،ماشین بازی،فحش دادن،سیاست،روشنفکری،بی بند و باری... گرفته تا سکس و مسائل مربوطه .یادمه یه مدتی به شدت عقده ی سکس اپیدمی شده بود.همه تو آرزو هاشون بود که بالاخره بتونن یه روزی دختری رو یه گوشه خِفت کنن.هر کس که یکبار موفق به خوابیدن با  زن یادختری می شد گوئی رفیع ترین قله های خداوندگاری رو فتح کرده بود و البته یادمه که اون زمان ها به دلیل ممنوعیت های اخلاقی در روابط دوستانه این روابط بیشتر با زنان بیوه و مطلقه بر قرار می شد. اما تا مدت ها این قضیه اونقدر حرمت داشت که اصولآ افراد از بیان خاطرات و تجربیات سکسی ابا داشتن.کسانی که این کار رو می کردن خودشون خودشونو گناه کار فرض می کردن و ترجیح می دادن همه چیز مخفی بمونه.زمان گذشت تا مردم اونقدر کردن و کردن و اونقدر در اینکار زیاده روی کردن و هار بازی در اوردن که دیگه نه تنها این عمل قبیح به نظر نمی رسید بلکه افراد حتی به این فکر نمی کردند که این همه سکس در هفته یا حتی روز برای خودشون ضرر داره.هر کی کس تو هوا می دید اصلآ حواسش نبود که بال نداره.البته خوشبختانه باز هم بعد از مدتی ازدیاد کارگران جنسی و در دسترس همه قرار گرفتنه مواد سکسوالیته  موجبات عادی شدنه این مسئله رو فراهم کرد و حتی به تازگی این قبیل مواردبه شدت از مد افتاده و افرادی هم که زیاد مخشون تو سکسه به حاشیه رونده شدن چون عقده ای جلوه می کنن! ولی عقده ی تازه ای که فکر می کنم مدتیه بروز کرده مسئله ی علنی کردن و تو چشم دیگران کردن مسائل سکسیه.این عقده به شدت در صحبت های معمولیمونم رسوخ کرده.به جای عادی جلوه دادنه الفاظ و مسائل سکسی سعی می کنیم به زننده ترین وجه از اون استفاده کنیم.مثلا حتی اگه نوشتن و یا صحبت کردنمون رو واژه ی "آلت جنسی"یا "مادینگی"زیبا تر می کنه به شدت سعی داریم که حتمآ به جاش بگیم "کیر" یا "کس".و این نه تنها عادی نیست که به شدت  عقده ی ما رو در تکرار مکرر و نا به جای این الفاظ می رسونه.والبته نه تنها دیدگاه باز و  منور رو نمی رسونه بلکه به شدت زیبائی شناسی ها رو هم به گا داده.(دقیقآ به همین ترتیب که من دادم).افراد لذت می برن از این که مدام از مسائل رختخوابشون حرف بزنن و مدام تاکید کنن که به راحتی قادرند اون کارا رو هر جای دیگه ام بکنن و اصولن اینکار باعث میشه که در چشم همگان قهرمان جلوه کنن.نمی دونم واقعآ دیدن اینکه دو نفر لخت  5 دقیقه توی فیلمی که قراره هنری باشه، در مورد کاندوم صحبت  می کنن تا چه حد می تونه هنر ِ آوانگارد،زیبا و روشنفکرانه ای باشه.منکر عادی بودنه این مسائل نیستم.اینها باید عادی بشه چون عادی هست و همه جا همین طوریه ولی این قضیه وقتی تبدیل به"ایرانی بازی" می شه که کلآ فوکوس قضایا نشون دادن و یا استقبال بی دلیل و غیر عادی از این مسائل می شه.عادی شدن یعنی اینکه من به همون تعدادی که در یکبار حرف زدنم به طور عادی احتیاج پیدا می کنم که از "واژه های متشخص" استفاده کنم به همون اندازه هم که احتیاج دارم از الفاظِ به ظاهر" ممنوع و پائین تنه ای" استفاده کنم.زیرا به همون اندازه که بی نهایت شیک صحبت کردن و شیک رفتار کردن مزخرف و نکبت به نظر میاد به همون اندازه هم زیادی بد و بیراه گفتن همه چیزو به لجن می کشونه و از همه بدتر تصنعی جلوه می کنه.

در ادامه ی خانم معلم بازی هائی  که در اوردم باید اعتراف کنم که ما زن ها بی جنبه ترین و عقده ای ترین هائیم و این هم البته نه در ذات ما بلکه در صفات اکتسابیه ماست.یعنی کلن عقده ای بار اومدیم.فقط کافیه ببینید هر زنی تو هر راهی که قدم گذاشته چقدر مشغول افراط و تفریطه.چقدر تو هر مسئله ای شورشو در میاره.یا میشه فمینیست دو آتیشه ی پر مدعا که بازم گندشو در میاره یا میشه خانم خانه داره هیچی نفهمی که کمر خدمت بسته.کلآ این اخلاق ِ بانوانی حالمو بهم میزنه و به نظرم به خاطر همین کمبودهاست که زن ها هیچ وقت موفق نیستن.خلاصه این بود چند مسئله ی اجتماعی که اگرم کسی خوشش نیومد به من مربوط نیست.

_ لازم به ذکر است که تمامی مسائل بالا از "خود کاوی و خودشناسی "حاصل گردید.

انسان ایدئال انسانی ست:

به چیز هائی که باید بیاندیشد نمی اندیشد و در مقابل مدام به چیز های مزخرفی می اندیشد که نباید بیاندیشد.کار هائی را که باید انجام دهد با کمال میل انجام نمی دهد و در مقابل کار هائی می کند که به هیچ وجه نباید می کرده است.حرف هائی می زند که نباید می زده است ، مدام حرف هائی که نباید را دوباره و سه باره تکرار می کند.و البته آنچه را که باید هیچ وقت نمی گوید.یک انسان ایدئال انسانی ست که می داند کار ها و حرف هایش دیگران را آزار می دهد و نفرت آنها را بر می انگیزاند اما مدام حرف های نفرت انگیز می زند. می داند که به دیگران نیاز دارد اما مدام آنها را از خود می راند.می داند که نباید خود را به رخ دیگران بکشد اما مدام این کار را می کند.یک انسان ایدئال می داند غرور چیز بدی ست اما تمامی کار ها و اعمالش حاکی از غرور وصف نا پذیری ست.می داند که باید فروتن و سر بزیر  بود اما  همیشه خود را مهم جلوه می دهد و از فروتنی نیز بیزار است.انسان ایدئال می داند که تمسخردیگران کاری ست که نباید انجام دهد اما مدام دیگران را  به سخره می گیرد. می داند که اگر دیگران را حقیر بشمارد دیگران نیز او را حقیر می شمارند و مدام در پی حال گیری از او بر می آیند اما مدام در حال محقر کردن دیگران است.یک انسان ایدئال میداند که نباید مدام از خود و اعمالش حرافی کند ،نباید خود را منحصر به فرد بداند اما مدام کار هائی که نباید را می کند.حتی انسان ایدئال می داند که خود را ایدئال نامیدن گه ِ بسیار بزرگی ست که تناول می کند اما با کمال میل این گه را می بلعد.

تا اینجای کار همه ی انسان ها ایدئال هستند.اما ایدئال بودن این فرد ِ ایدئال از این روست  که می پذیرد انسان موجود ذاتآ شریر و خود خواهی ست و به تمام اعمال کثیف خود  نیز اعتراف می کند  اما انسان ناایدئال با اینکه مدام همین اعمال و نیات شوم را در خفا  تکرار می کند در عین حال مدام هم با آنها در ملا به مجادله بر می خیزد.

پی نوشت:حتی یک انسان بغایت نفهم نیز می داند که این پست بسیار مسخره است و نباید آنرا در وبلاگ گذاشت اما ...